Stanisław Piotrowicz
![]() | Zobacz też: inne znaczenia. |
![]() Stanisław Piotrowicz (2017) | |||
Data i miejsce urodzenia | 19 lipca 1952 | ||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | polityk, prokurator | ||
Alma Mater | |||
Stanowisko | sekretarz stanu w KPRM (2007), | ||
Partia | |||
Rodzice | Władysław, Maria | ||
Małżeństwo | Maria | ||
Dzieci | 3 | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
| |||
|
Stanisław Piotrowicz (ur. 19 lipca 1952 w Bochni) – polski polityk, prokurator, senator VI i VII kadencji, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w 2007 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, sędzia Trybunału Konstytucyjnego z kadencją od 5 grudnia 2019.
Życiorys
W 1976 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie[1]. W latach 1976–1978 odbył aplikację prokuratorską, po czym w 1978 zdał egzamin prokuratorski[2].
W 1976 rozpoczął pracę w Prokuraturze Rejonowej w Dębicy, następnie w 1980 został przeniesiony do Prokuratury Wojewódzkiej w Krośnie[1]. Od 1978 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[2]. Był członkiem egzekutywy PZPR w Prokuraturze Wojewódzkiej i Rejonowej w Krośnie[3], a także kierownikiem szkolenia partyjnego i społecznym inspektorem pracy[4]. Podczas stanu wojennego był autorem aktu oskarżenia przeciwko działaczowi opozycji Antoniemu Pikulowi, oskarżonemu o kolportaż wydawnictw drugiego obiegu[5][6]. W treści aktu napisano m.in.: „W świetle materiałów dowodowych wyjaśnienia oskarżonego nie brzmią przekonywająco. Dokonane ustalenia pozwalają stwierdzić, że Antoni Pikul, podczas obowiązywania stanu wojennego, dopuścił się przestępstwa […]. Skierowanie aktu oskarżenia przeciwko Antoniemu Pikulowi należy uznać za zasadne”[7][8]. Po upublicznieniu tej sprawy w 2013 Stanisław Piotrowicz stwierdził, że dążył do umorzenia tego postępowania[2]. Według relacji Stanisława Piotrowicza, po tym, gdy trafiła do niego sprawa opozycjonisty Antoniego Pikula, nawiązał on współpracę z obrońcą oskarżonego Stanisławem Zającem i wspólnie mieli ustalić taką linię działania, by była ona najkorzystniejsza dla oskarżonego. Wskutek tych działań sprawa miała wrócić do prokuratury w Jaśle, natomiast tam zdecydowano przekazać ją prokuraturze wojskowej w Rzeszowie, gdzie sprawę umorzono, a Stanisław Piotrowicz jest do dziś przekonany, że znaczny wpływ miał na to protokół, który wcześniej sporządził[9]. Stanisław Zając po upublicznieniu tej sprawy już nie żył, więc nie mógł potwierdzić relacji Stanisława Piotrowicza, natomiast głos związany z tą sprawą zabrał też Aleksander Bentkowski, który jako minister sprawiedliwości w rządzie Tadeusza Mazowieckiego powołał Stanisława Piotrowicza w 1990 na szefa prokuratury rejonowej w Krośnie. Wspominając kulisy owego powołania, Aleksander Bentkowski ujawnił, że w związku z tym zasięgnął opinii Stanisława Zająca właśnie, który o Stanisławie Piotrowiczu miał wyrażać się pozytywnie i powiedzieć, że spokojnie można go powołać na to stanowisko, twierdząc, że to porządny człowiek[10]. Sam Antoni Pikul w 2015 stwierdził, iż Stanisław Piotrowicz wobec niego zachowywał się przyzwoicie (tj. biernie i nie agresywnie), jak na komunistycznego prokuratora, działającego w stanie wojennym, a jego mowa oskarżycielska na rozprawie sądowej bardziej przypominała mowę obrońcy[8][11], a w 2016 powiedział, że Stanisław Piotrowicz w jego sprawie palcem nie kiwnął[12]. Także inni byli działacze „Solidarności” z rejonu Krosna wykluczyli jakąkolwiek pomoc ze strony prokuratora Piotrowicza na rzecz opozycjonistów[13].
W 1984 zwierzchnicy służbowi stwierdzili, że „jest pracownikiem pilnym i zdyscyplinowanym, ambitnym i wydajnym. Powierzone mu obowiązki wykonuje prawidłowo. Poczynione ustalenia wykorzystuje do wszechstronnej działalności profilaktycznej. Wiele uwagi poświęca popularyzacji prawa zwłaszcza w środowiskach młodzieżowych”[14]. Wedle własnej relacji miał współtworzyć związki zawodowe w prokuraturze pod koniec lat 80.[1].
W 1990 został powołany na stanowisko prokuratora rejonowego w Krośnie[1]. W latach 1992–1995 kierował międzyrejonowym działem śledztw w Krośnie, służącemu do prowadzenia najpoważniejszych postępowań na obszarze województwa krośnieńskiego[1]. W 1992 powołano go na stanowisko prokuratora Prokuratury Wojewódzkiej w Rzeszowie[1]. Od 1994 do 2002 zasiadał w Sądzie Dyscyplinarnym dla Prokuratorów przy Prokuraturze Generalnej. Zdobył rozgłos medialny, ogłaszając w 2001 na konferencji prasowej powody umorzenia śledztwa w sprawie molestowania małoletnich przez proboszcza parafii w Tylawie, ks. Michała M.[15]. Sprawę księdza z Tylawy prowadził prokurator Sławomir Merkwa, a Stanisław Piotrowicz był wtedy szefem jednostki i jego zadaniem było nadzorowanie wszystkich prokuratorów. Na konferencji prasowej w 2001, posługiwać się miał uzasadnieniem o umorzeniu śledztwa prokuratora prowadzącego tę sprawę i stanąć w obronie jego ustaleń[16]. W obszernej wypowiedzi dla prasy w listopadzie 2001 Piotrowicz, omawiając umorzenie, stwierdził m.in.: Nie zdecydowałem się na postawienie księdzu zarzutu[15]. Później decyzja o umorzeniu postępowania została uchylona przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krośnie, a w 2004 duchowny został prawomocnie skazany[17][18][19]. Po ujawnieniu w 2015 archiwalnej wypowiedzi telewizyjnej argumentującej umorzenie w 2001 S. Piotrowicz wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że rzeczonego postanowienia o umorzeniu nie wydawał, a przypisywane mu wypowiedzi są nieprawdziwe[20].
W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na senatora VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krośnieńskim. Od 5 czerwca 2007 do 16 listopada 2007 jako bezpartyjny zajmował stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[1]. Reprezentował też Senat w Krajowej Radzie Sądownictwa.
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat senatorski, otrzymując 110 085 głosów. Również z ramienia PiS wystartował do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2011. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 12 325 głosów w okręgu wyborczym nr 22[21]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 9 w Rzeszowie i nie uzyskał mandatu eurodeputowanego, zdobywając 8271 głosów[22].
W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (ponownie jako bezpartyjny kandydat z listy PiS; otrzymał 15 747 głosów)[23]. W Sejmie VIII kadencji odegrał aktywną rolę w wydarzeniach związanych z kryzysem wokół Trybunału Konstytucyjnego, m.in. reprezentował posłów-wnioskodawców w trakcie prac nad dwiema ustawami zmieniającymi ustawę o Trybunale Konstytucyjnym[24][25][26] oraz projektów pięciu uchwał o stwierdzeniu „braku mocy prawnej” uchwał w sprawie wyboru sędziów TK przez Sejm VII kadencji[27]. W 2016 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości[28]. W wyborach parlamentarnych w 2019 startował z 5. miejsca w okręgu. Zdobył 10 293 głosy (9. wynik) i nie uzyskał poselskiej reelekcji[29][30].
W październiku 2019 posłowie Prawa i Sprawiedliwości zgłosili jego kandydaturę na sędziego Trybunału Konstytucyjnego[31]. 21 listopada 2019 został wybrany przez Sejm głosami posłów PiS na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego[32]. W tym samym miesiącu wystąpił z partii[28]. 5 grudnia złożył ślubowanie, rozpoczynając dziewięcioletnią kadencję sędziego Trybunału Konstytucyjnego[33].
2 stycznia 2020 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, że Stanisław Piotrowicz naruszył dobra osobiste Małgorzaty Gersdorf i Krzysztofa Rączki, nazywając sędziów zwykłymi złodziejami. Sąd nakazał Piotrowiczowi zamieszczenie przeprosin w telewizji TVN w programie Fakty oraz wpłacenie 20 tys. zł na rzecz stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce[34].
22 października 2020 był w składzie orzekającym Trybunału Konstytucyjnego, w którym TK wydał wyrok o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej wykonywania aborcji z powodu ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu[35]. Wyrok Trybunału doprowadził do licznych protestów przeciwko zmianie przepisów aborcyjnych na ogólnokrajową skalę[36][37][38].
Życie prywatne
Syn Władysława i Marii[39]. Jest żonaty z Marią, ma troje dzieci[40]. Córka Barbara uzyskała uprawnienia adwokackie, a we wrześniu 2016 została powołana bez konkursu przez prokuratora krajowego Bogdana Święczkowskiego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w Krośnie[41][42]. Druga córka, Aleksandra, od 2017 jest żoną Piotra Rycerskiego, w latach 2021–2022 dyrektora Biura Ministra Aktywów Państwowych oraz do 2023 szefa gabinetu politycznego Jacka Sasina[43].
Zamieszkały w Odrzykoniu koło Krosna[44].
W 1992 był jednym z założycieli krośnieńskiego koła Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Objął funkcję jego prezesa, a później także prezesa oddziału podkarpackiego towarzystwa[45], zaś w 1998 zasiadł w zarządzie głównym tej organizacji.
Odznaczenia
- Brązowy Krzyż Zasługi (1984, za zasługi w pracy zawodowej i działalności społecznej)[4].
- Złoty medal „Pro Ecclesia Premisliensi” (2011, przyznany przez archidiecezję przemyską pod przewodnictwem abp. Józefa Michalika; podkreślono działalność S. Piotrowcza w Towarzystwie Pomocy im. św. Brata Alberta, zaangażowanie w duszpasterstwo i życie parafii, na terenie których mieszkał, głoszenie prelekcji i katechez przedmałżeńskich oraz to, że w pracy zawodowej dbał o prawdę, także w procesach księży, również w latach komunistycznych)[46].
- Wyróżnienie za umiejętne łączenie funkcji społecznych na rzecz najuboższych z aktywną pracą zawodową. Był jednym z laureatów plebiscytu Indywidualności Roku ’94 organizowanego przez „Kurier Podkarpacki”[47][48].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g (l). Krośnianin zastępcą Zbigniewa Wassermanna. „Nowe Podkarpacie”. Nr 24, s. 2, 13 czerwca 2007.
- ↑ a b c Piotrowicz odpowiada Sekielskiemu: Nie byłem prokuratorem stanu wojennego. niezalezna.pl, 2013-12-05. [dostęp 2013-12-05].
- ↑ Przeszłość Piotrowicza w stanie wojennym. „Nie przypominam sobie, aby pomagał ludziom Solidarności”. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-08].
- ↑ a b Zdyscyplinowany, ambitny, pilny i wydajny. Uzasadnienie Brązowego Krzyża Zasługi dla Piotrowicza. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-09].
- ↑ Informacje na stronie 13grudnia81.pl. [dostęp 2015-06-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-20)].
- ↑ Stanisław Piotrowicz – „niezłomny” z PZPR. wp.pl, 2015-12-08. [dostęp 2016-12-01].
- ↑ Akt oskarżenia Antoniego Pikula z 27.IX.1982, sygn. IPN Rz 071/54.
- ↑ a b Cezary Łazarewicz: Stanisław Piotrowicz – „niezłomny” z PZPR. wp.pl, 2015-12-08. [dostęp 2017-11-02].
- ↑ Piotrowicz tłumaczy się ze sprawy Pikula: Parafowałem akt oskarżenia, ale prokurator wojskowy oskarżał. wprost.pl, 2016-12-12. [dostęp 2017-10-22].
- ↑ Aleksander Bentkowski potwierdza: śp. Stanisław Zając mówił o Piotrowiczu: „To jest porządny człowiek, on nam pomagał w PRL”. 2016-12-13. [dostęp 2017-10-22].
- ↑ Marzena Miśkiewicz. Nie doprowadzajmy do rechotu historii. „Nowe Podkarpacie”. Nr 59, s. 7, 14 grudnia 2016.
- ↑ Małgorzata Bujara: Antoni Pikul dla „Wyborczej”: Piotrowicz palcem w mojej sprawie nie kiwnął. wyborcza.pl, 2016-12-07. [dostęp 2017-11-02].
- ↑ Marzena Miśkiewicz. Spór o przeszłość posła Piotrowicza. „Nowe Podkarpacie”. Nr 59, s. 6, 14 grudnia 2016.
- ↑ Andrzej Friszke: Piotrowicz otrzymał medal za zasługi dla władz podczas stanu wojennego. onet.pl, 2016-12-09. [dostęp 2016-12-09].
- ↑ a b Andrzej Józefczyk. Sprawa księdza umorzona. „Kurier Podkarpacki”. Nr 46 (407), s. 5, 18 listopada 2001. ISSN 1232-0250.
- ↑ Piotr Pacewicz: Stanisław „DajCiumka” Piotrowicz. Prokurator, który robił wszystko, by chronić księdza pedofila. oko.press, 2019-05-12. [dostęp 2020-06-03].
- ↑ W czerwcu 2004 skazany nieprawomocnym wyrokiem. ai. Ksiądz uznany winnym. „Nowe Podkarpacie”. Nr 26, s. 6, 30 czerwca 2004.
- ↑ Małgorzata Bujara. Sprawiedliwy. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 2015-11-23.
- ↑ Napisaliśmy, że Stanisław Piotrowicz bronił księdza, który molestował dzieci. I nie zamierzamy tego odwoływać. gazeta.pl, 2016-12-13. [dostęp 2017-10-22].
- ↑ LG: Stanisław Piotrowicz komentował sprawę księdza-pedofila z Tylawy. W sieci pojawiło się nagranie. gazeta.pl, 2018-10-04. [dostęp 2020-06-03].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-03].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-03].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
- ↑ Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 12. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
- ↑ Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 122. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
- ↑ Andrzej Stankiewicz. Sejmowe awantury o TK. „Rzeczpospolita”, s. A4, 2015-12-23.
- ↑ Sejm podjął uchwały w sprawie braku mocy prawnej uchwał w sprawie wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego. „Kronika Sejmowa”, s. 21, 30 listopada 2015.
- ↑ a b Jacek Gądek: Stanisław Piotrowicz odszedł z PiS. Dłużej należał do PZPR niż do partii Kaczyńskiego. gazeta.pl, 2019-11-26. [dostęp 2019-11-27].
- ↑ Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2019 r. [online], sejmsenat2019.pkw.gov.pl [dostęp 2024-06-02] (pol.).
- ↑ Sensacja w Krośnie. Stanisław Piotrowicz poza Sejmem. interia.pl, 2019-10-14. [dostęp 2019-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu].
- ↑ Druk nr 3861: Kandydat na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego. sejm.gov.pl, 2019-10-31. [dostęp 2019-11-05].
- ↑ Głosowanie nr 50 na 1. posiedzeniu Sejmu. sejm.gov.pl, 2019-11-21. [dostęp 2019-11-22].
- ↑ Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda odebrał ślubowanie od sędziów Trybunału Konstytucyjnego. trybunal.gov.pl, 2019-12-05. [dostęp 2019-12-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-05)].
- ↑ Adam Zygiel: Stanisław Piotrowicz musi przeprosić Małgorzatę Gersdorf. Zapadł wyrok. rmf24.pl, 2020-01-02. [dostęp 2020-01-02].
- ↑ Planowanie rodziny, ochrona płodu ludzkiego i warunki dopuszczalności przerywania ciąży, Sygn. akt K 1/20, Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. trybunal.gov.pl, 2020-10-22. [dostęp 2020-10-27].
- ↑ Aborcja. Protesty po wyroku TK. TAZ: Wojna kulturowa w Polsce. wp.pl, 2020-10-26. [dostęp 2020-10-27].
- ↑ „To nie państwo, to oprawca”, „suweren przemówił”. Kolejne protesty po wyroku TK. wprost.pl, 2020-10-23. [dostęp 2020-10-27].
- ↑ Światowe media piszą o decyzji TK i protestach kobiet w Polsce: szokujący, drastyczny wyrok. onet.pl, 2020-10-24. [dostęp 2020-10-27].
- ↑ Informacje w BIP IPN. [dostęp 2019-11-27].
- ↑ Sylwetka. poselpiotrowicz.pl. [dostęp 2013-12-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-12)].
- ↑ Kolejni „Misiewicze”? Piotrowicz tłumaczy się z błyskawicznej kariery córki. newsweek.pl, 2016-09-30. [dostęp 2019-11-27].
- ↑ Córka Stanisława Piotrowicza zarobiła w ciągu roku 100 tys. zł na państwowej posadzie. money.pl, 2017-09-29. [dostęp 2019-11-27].
- ↑ KMK: Zięć Piotrowicza robi karierę w państwowych spółkach. Sporo już zarobił. onet.pl, 2023-11-29. [dostęp 2023-11-29]. (pol.).
- ↑ Sąsiedzi Stanisława Piotrowicza oburzeni. Zagrodził działkę i kawałek drogi. wprost.pl, 2018-05-23. [dostęp 2020-06-03].
- ↑ Kwesty i znicze na cmentarzach. „Kurier Podkarpacki”. Nr 45 (406), s. 3, 11 listopada 2001. ISSN 1232-0250.
- ↑ Abp Michalik wręczył medale „Pro Ecclesia Premisliensi”. ekai.pl, 2011-04-21. [dostęp 2020-06-03].
- ↑ Indywidualności Roku ’94. „Kurier Podkarpacki”. Nr 4 (175), s. 2, 27 stycznia 1995. ISSN 1232-0250.
- ↑ Ludzie Roku 1994. Stanisław Piotrowicz. „Kurier Podkarpacki”. Nr 14 (185), s. 2, 7 kwietnia 1995. ISSN 1232-0250.
Bibliografia
- Biogram na stronie Senatu (VII kadencja). [dostęp 2013-12-05].
Linki zewnętrzne
- Stanisław Piotrowicz – strona prywatna. [dostęp 2013-12-05].
- p
- d
- e
Prezes | |
---|---|
Wiceprezes |
|
Sędziowie | |
Sędziowie wybrani na miejsca obsadzone | |
Sędziowie oczekujący na złożenie ślubowania |
|
- p
- d
- e
- [1] Śmierć w trakcie kadencji.
- [z] Zrzeczenie się urzędu.
- [x] Wybrany na miejsce obsadzone.
- VIAF: 134145601968301320483
- PLWABN: 9810697107905606