Wacław Fabierkiewicz
Data i miejsce urodzenia | 26 stycznia 1891 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 6 września 1967 |
Miejsce spoczynku | |
Alma Mater | Uniwersytet Lwowski |
Uczelnia | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Wacław Fabierkiewicz, ps. „Litwin”, „Szymon” (ur. 26 stycznia 1891 w Bielsku Podlaskim, zm. 6 września 1967 w Łodzi)[1] – polski polityk, publicysta, działacz ubezpieczeniowy, ekonomista, poseł na Sejm RP III kadencji (1930–1931), profesor Uniwersytetu Łódzkiego.
Życiorys
Ukończył naukę w szkole realnej w Białymstoku, gdzie działał w Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej „Filarecja”. Następnie podjął studia na Wydziale Mechanicznym Instytutu Politechnicznego w Petersburgu, z którego go relegowano za uczestnictwo w proteście przeciwko wprowadzeniu kary śmierci. Naukę kontynuował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej[1][2].
Podczas I wojny światowej został członkiem POW – pełnił funkcję zastępcy komendanta POW w Lublinie[1][2]. oraz był członkiem Oddziału Lotnego Wojsk Polskich[3]. Należał także do Związku Walki Czynnej, Związku Strzeleckiego oraz Polskiej Partii Socjalistycznej. Był współorganizatorem Pogotowia Bojowego PPS oraz członkiem Wydziału Centralnego. Działając w Pogotowiu uczestniczył w akcjach kierowanym przeciwko Niemcom, m.in. pod Radzyminem. W grudniu 1917 jako członek Wydziału Centralnego został zawieszony przez Centralny Komitet Robotniczy PPS, jednakże został przywrócony w jego struktury w 1918. W latach 1916–1918 był współpracownikiem Biura Pracy Społecznej i przewodniczącym Rady Związków Zawodowych w Lublinie[1][2].
W 1918 został aresztowany i krótko więziony w warszawskiej cytadeli po zamachu na niemieckiego komisarza Ericha Schulzego. W okresie od 1917 do 1920 był członkiem wydziału Wykonawczego Komisji Centralnej Klasowych Związków Zawodowych. Od 1919 był członkiem Sekretariatu Związku Zawodowego Robotników Rolnych. W latach 1918–1919 był referentem w biurze Pracy Społecznej, a następnie w latach 1919–1923 urzędnikiem w Ministerstwie Aprowizacji. W okresie od 1923–1926 był starszym radcą w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a następnie do 1927 naczelnikiem wydziału finansowo-gospodarczego w Ministerstwie Skarbu oraz do 1928 w Wydziale Statystyki Handlu Zagranicznego w GUS. W latach 1929–1933 był dyrektorem Departamentu Ceł w Ministerstwie Skarbu. W latach 1934–1938 pełnił funkcję dyrektora biura ekonomicznego w Zarządzie Miejskim miasta stołecznego Warszawy. W 1937 był przewodniczącym Państwowej Rady Ubezpieczeń i dyrektorem Państwowego Urzędu Kontroli Ubezpieczeń. W międzyczasie w latach 1920–1926 był pracownikiem Instytutu Gospodarstwa Społecznego. Od 1930 był docentem i wykładowcą ekonomii politycznej i polityki gospodarczej łódzkiego oddziału Wolnej Wszechnicy Polskiej. W latach 1930–1931 był posłem do sejmu RP – był członkiem Klubu Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Przed II wojną światową należał do Rady Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich oraz był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Handlu z Rosją „Polros”[1][2].
W trakcie II wojny światowej działał w Radzie Głównej Opiekuńczej[1][2] i Stołecznym Komitecie Samopomocy Społecznej[4] oraz uczestniczył tajnym nauczaniu. Został schwytany przez Niemców podczas łapanki ulicznej, następnie zaś uciekł z transportu do obozu koncentracyjnego w Majdanku. W 1945 został mianowany profesorem nadzwyczajnym ekonomii politycznej na Uniwersytecie Łódzkim. W 1948 został usunięty z uczelni. W latach 50. XX w. był kierownikiem działu dokumentacji i wydawnictw Instytutu Włókiennictwa w Łodzi. Od 1958 ponownie pracował na Uniwersytecie Łódzkim[1][2].
Należał do Łódzkiego Towarzystwa Naukowego oraz był prezesem oddziału łódzkiego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego[1][2].
Był autorem wielu publikacji na temat ekonomii i polityki gospodarczej. Publikował na łamach „Kuriera Porannego”, „Przeglądu Gospodarczego” i „Robotnika”[2].
Życie prywatne
Był synem farmaceuty – Jana Fabierkiewicza i Heleny z domu Jabłońskiej. Jego żoną była Helena z domu Szymańska, z którą miał córkę Teresę Edelberg[1][2].
Został pochowany na cmentarzu św. Rocha na Radogoszczu w Łodzi[5].
Odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1931)[1][2],
- Krzyż Niepodległości (1932)[6][1][2],
- Krzyż Walecznych[1][2].
Publikacje
- Polska w liczbach (Warszawa 1924),
- Nauka o pieniądzu (Warszawa 1932),
- Teoria ekonomiki (Łódź 1946)[2].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l Wacław Fabierkiewicz | Fundacja 100 [online], fundacja100.pl [dostęp 2024-06-06] .
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Wacław Fabierkiewicz, [w:] Katalog główny BS – Wyniki wyszukiwania, bs.sejm.gov.pl [dostęp 2024-06-07] .
- ↑ Władysław Władysław Brzozowski. Oddział Lotny Wojsk Polskich (1914-1915). „Niepodległość”. 3(53) Tom XIX, s. 327, maj-czerwiec 1939.
- ↑ AnnaA. Nowicka AnnaA., Działalność charytatywna Rady Głównej Opiekuńczej w Generalnym Gubernatorstwie. cz. 1.2.2 Stołeczny Komitet Samopomocy Społecznej [online], Steemit, 26 maja 2018 [dostęp 2022-03-11] (ang.).
- ↑ Wacław Fabierkiewicz 1891–1967 w BillionGraves GPS Headstones [online], billiongraves.com [dostęp 2024-06-06] .
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 92, poz. 194.