Tołsta
![]() Tołsta widziana z południa | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Pasmo | Bieszczady Zachodnie | ||
Wysokość | 749 m n.p.m. | ||
Wybitność | 184 m | ||
Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich ![]() | |||
Położenie na mapie Karpat ![]() | |||
Położenie na mapie Beskidów Wschodnich ![]() | |||
![]() | |||
|
![]() | Zobacz w indeksie Słownika geograficznego Królestwa Polskiego hasło Tołsta |
Tołsta (749 m n.p.m.) – szczyt w Bieszczadach Zachodnich.
Znajduje się pomiędzy dolinami Sanu na wschodzie oraz Solinki na zachodzie. Należy do grzbietu przebiegającego z Połomy na północ, zakończonego położonym nad wodami Jeziora Solińskiego masywem Kamiennego Horbu, z którym Tołsta sąsiaduje od północy.
Masyw charakteryzuje się typową dla regionu rzeźbą rusztową – wierzchowina zakończona z obu stron stokami obniżającymi się do dolin sąsiadujących rzek, zbudowana jest z bardziej odpornych skał i przebiega w kierunku NNW–SSE na długości ok. 1,8 km, natomiast grzbiet wododziałowy biegnie jej fragmentem, a następnie zmienia nieco kierunek i stromo opada w sąsiedni obszar zbudowany ze skał bardziej podatnych na erozję. W południowej części masywu grzbiet oddziela się od szczytowego wypłaszczenia na wierzchołku, opadając na południowy zachód, zaś z drugiego zwornika, położonego ok. 1 km dalej na NNW, schodzi on w kierunku północnym. Pozostałe odcinki wierzchowiny są grzbietami bocznymi – krótki odcinek w północnej części góry oraz biegnący z wierzchołka dłuższy fragment (bez końcowego stoku ok. 0,7 km), kulminujący w niewybitnym wzniesieniu o wysokości 626 m n.p.m. Ponadto z najwyższego punktu odgałęzia się na zachód krótkie boczne ramię, tzw. Werbuk[1].
Opadające z Tołstej stoki rozcięte są niewielkimi dolinami lokalnych potoków. W dolną część stoku północno-wschodniego nieznacznie wcinają się doliny kilku dopływów Sanu, m.in. Roztoczek. Równolegle do wierzchowiny płyną ograniczające masyw od południa Rohaczówka i Głuchy, zaś Głęboki wchodzi swą doliną aż pod grzbiet, oddzielając Werbuka od wierzchowiny[1].
Masyw Tołstej chroniony jest poprzez dwa parki krajobrazowe. Zachodnią część obejmuje Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy, wschodnią natomiast – Park Krajobrazowy Doliny Sanu, pomiędzy którymi granica poprowadzona jest działem wodnym dorzeczy Solinki i Sanu.
Góra jest całkowicie zalesiona, toteż nie przedstawia ona walorów widokowych. Nie prowadzą tędy znakowane szlaki turystyczne.
Przypisy
Bibliografia
- Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Wydanie trzecie. Warszawa: PPWK SA. ISBN 83-7329-436-8.
- Bieszczady. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Warszawa: Wyd. Demart, 2007. ISBN 978-83-7440-081-7.
- p
- d
- e
Pasmo połonin |
| ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Pasmo graniczne |
| ||||||||||||||||
Pasmo Łopiennika i Durnej | |||||||||||||||||
Wysoki Dział |
| ||||||||||||||||
Inne |
|