Strobicz
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/POL_COA_Strobicz.svg/200px-POL_COA_Strobicz.svg.png)
Strobicz (Strubicz, Strubitz) – polski herb szlachecki z indygenatu.
Opis herbu
Istnieją rozbieżne opinie na temat wyglądu tego herbu. Juliusz Karol Ostrowski, posiłkując się m.in. Siebmacherem, podaje następujący opis[1]:
Tarcza czwórdzielna w krzyż, z polem sercowym.
W polach I i IV, czerwonych, topór srebrny.
W polu II dzielonym w słup, z lewej srebrnym, z prawej czerwonym, orzeł dwugłowy, z prawej czerwony, z lewej srebrny.
Pole III jak pole II z układem barw odwrotnym;
W polu V, dzielonym w skos, od góry złotym, od dołu błękitnym, kozica dzielona w skos - od góry czarna, od dołu złota.
Klejnot nieznany.
Barwy labrów nieznane.
Z opisem takim nie zgadza się Józef Szymański[2], na którego zdaniu oparł się też Tadeusz Gajl. Wedle niego pole sercowe jest dzielone w pas, a zwierzę, opisywane jako daniel, jest barwy naturalnej z językiem czerwonym i ogonem złotym oraz takąż obrożą, przepołowione czarną kreską (Szymański). Wizerunek herbu znalazł się też u Wiktora Wittyga, ale nie może on posłużyć do poprawnej rekonstrukcji, gdyż jest pozbawiony barw oraz szczegółów[3]. Ponieważ pole sercowe zawiera herb rodowy rodziny Strubitzów, zaś według Siebmachera herb tej rodziny był dzielony w skos, opis godeł pochodzący od Ostrowskiego jest bardziej słuszny. Tak jak u Ostrowskiego godła ukształtowano też na jednym z ekslibrisów Macieja Strobicza[4]. Szymański natomiast przekazuje cenną informację na temat klejnotu, którym według niego jest daniel wyskakujący, jak w godle, między dwoma skrzydłami orlimi złotymi[2]. Natomiast na ekslibrisie klejnoty są trzy - I jak u Szymańskiego, ale zwrócony w prawo, II - godło z pól I i IV, zwrócone w lewo, III - godło z pola II[4].
Na ilustracji podajemy rekonstrukcję z godłami jak u Ostrowskiego i w ekslibrisie i z klejnotem Szymańskiego.
Najwcześniejsze wzmianki
Herb z indygenatu (Szymański pisze o nobilitacji) dla Macieja Strubicza, sekretarza królewskiego, 24 lutego 1563, przy okazji której do rodowego herbu Strobicza dołączono herb cesarski Tęczyńskich – Topór udostojniony orłami[2]. Zachowała się pieczęć z tym herbem z roku 1571[3].
Herbowni
Ponieważ herb Strobicz był herbem własnym, prawo do posługiwania się nim przysługuje tylko jednemu rodowi herbownemu:
Strobicz (Strobycz, Strubicz, Strubitz).
Bibliografia
- Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1.
Linki zewnętrzne
- Herb Strobicz z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla
Przypisy
- ↑ Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 55.
- ↑ a b c Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 270. ISBN 83-7181-217-5.
- ↑ a b Wiktor Wittyg: Nieznana szlachta polska i jej herby. Kraków: UJ, 1908, s. 308.
- ↑ a b Hanna Widacka: Muzeum-Pałac w Wilanowie - Herb Macieja Strubicza. [dostęp 2010-09-26].
- p
- d
- e
Herby | |
---|---|
Elementy herbu |
|
Oznaki godności | |
Inne |
|
Działy heraldyki |
- Wikiprojekt Herby