Pat LaFontaine
![]() Pat LaFontaine w 1997 | |||
Data i miejsce urodzenia | 22 lutego 1965 | ||
---|---|---|---|
Obywatelstwo | Stany Zjednoczone | ||
Wzrost | 178 cm | ||
Pozycja | napastnik (środkowy) | ||
Uchwyt | prawy | ||
Draft | NHL 1983, numer: 3 (1 runda) | ||
|
Pat LaFontaine, właśc. Patrick Michael LaFontaine (ur. 22 lutego 1965 w Saint Louis) – amerykański hokeista występujący na pozycji środkowego napastnika. Przez całą karierę w National Hockey League (NHL) związany z klubami ze stanu Nowy Jork: New York Islanders, Buffalo Sabres i New York Rangers. Olimpijczyk z Sarajewa w 1984 i Nagano w 1998. Od 2003 roku członek Hockey Hall of Fame. Numer 16, z którym występował w barwach Buffalo Sabres został zastrzeżony przez ten klub w marcu 2006[1].
New York Islanders
Pat Lafontaine został wybrany przez New York Islanders w pierwszej rundzie NHL Entry Draft 1983[2][3]. W sierpniu 1983 zawodnik ogłosił, że jeszcze przed przejściem na zawodowstwo i podpisaniem kontraktu z drużyną z Nowego Jorku zamierza wziąć udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie[4]. W lutym 1984 LaFontaine podpisał kontrakt z New York Islanders[5][6]. Debiut w NHL zaliczył kilka dni później w wygranym 4:3 spotkaniu z Winnipeg Jets[7]. W swoim drugim meczu w lidze zdobył 3 bramki i zanotował dwie asysty, będąc jednym z najlepszych zawodników wygranego 11:6 meczu z Toronto Maple Leafs[8]. W swoim pierwszym meczu na domowym lodowisku zdobył 2 punkty, przyczyniając się do wygranej 5:2 z Philadelphia Flyers[9]. W debiucie w play-offach zdobył 2 punkty (bramka i asysta) dając Islanders wraz z Patrickiem Flatleyem (2 punkty) zwycięstwo nad lokalnym rywalem New York Rangers[10]. W sezonie 1983-84 Wyspiarze dotarli do piątego z rzędu finału Pucharu Stanleya, w którym ulegli Edmonton Oilers w 5 spotkaniach[11][12]. Honorowe trafienia dla Islanders w ostatnim spotkaniu finałów dał Pat LaFontaine, zdobywając dwie bramki w pierwszych 35 sekundach trzeciej tercji; spotkanie zakończyło się zwycięstwem Oilers 5:2[13].
W swoim pierwszym pełnym sezonie w NHL LaFontaine rozegrał 67 spotkań sezonu zasadniczego i zdobył 54 punkty[14]. W rozgrywkach play-off Islanders odpadli w finale dywizji, ulegając Philadelphia Flyers 3:2[15].
Rozgrywki play-off w 1986 roku Wyspiarze zakończyli już na pierwszej rundzie, ulegając Washington Capitals 0:3[16]. W trzech spotkaniach fazy play-off LaFontaine zdobył 1 punkt, trafiając do bramki w drugim spotkaniu[17].
W sezonie 1986–1987 wystąpił we wszystkich 80 spotkaniach rundy zasadniczej, zdobywając 38 bramek i 70 punktów[14][18]. W pierwszej rundzie fazy play-off zdobył zwycięskiego gola w czwartej dogrywce (4 OT) siódmego i decydującego spotkania z Washington Capitals, znanego jako „Easter Epic”. Mecz rozpoczął się wieczorem 18 kwietnia, a zakończył przed godziną 2:00 w nocy czasu lokalnego, w Wielkanoc. LaFontaine wspominał tę chwilę jako najbardziej niezapomnianą w jego karierze[19][20]. W drugiej rundzie play-off Islanders przegrali z Philadelphia Flyers, również po siedmiu meczach[21].
W rundzie zasadniczej sezonu 1987–1988 LaFontaine trafiał 47 razy do siatki rywali, najwięcej odkąd zadebiutował w NHL[22]. Jego bramka w dogrywce pierwszego meczu fazy play-off z New Jersey Devils zapewniła zwycięstwo zespołowi z Nowego Jorku[23]. Pomimo 4 bramek LaFontaine’a we wszystkich meczach z Devils, Wyspiarze nie zdołali awansować do kolejnej rundy, tracąc szanse po sześciu meczach[24].
Islanders zajęli przedostatnie miejsce w całej lidze w sezonie zasadniczym 1988–1989, zdobywając 61 punktów w 80 meczach[25].
W drugim spotkaniu pierwszej rundy fazy play-off 1990 roku LaFontaine doznał wstrząśnienia mózgu po kontrowersyjnym ataku Jamesa Patricka. Podczas znoszenia na noszach był nieprzytomny[26]. Ambulans, który transportował zawodnika z Madison Square Garden, był wstrzymywany przez kibiców Rangersów[27]. Kontuzja uniemożliwiła mu występy w kolejnych spotkaniach z lokalnym rywalem[28], a seria zakończyła się porażką Islanders w pięciu meczach[29].
Po nieudanym dla Islanders sezonie 1990–1991 LaFontaine chciał renegocjować z Islanders swój kontrakt[30], na co nie przystali właściciele. Zawodnik postawił ultimatum, w którym domagał się zmian właścicielskich w klubie[31]. W październiku 1991 odrzucił propozycję kontraktu, na mocy którego zarobiłby 6 milionów dol. w ciągu 4 lat i przeniósł się do Buffalo Sabres; w ramach transakcji do Nowego Jorku z Buffalo przeniósł się m.in. Pierre Turgeon[32].
Buffalo Sabres
Kilka tygodni po zmianie klubu, 16 listopada LaFontaine doznał złamania szczęki po uderzeniu kijem przez Jamiego Macouna z Calgary Flames[33]; kontuzja wyeliminowała go z gry na miesiąc[34]. Z trzynastu spotkań bez Amerykanina Sabres zdołali wygrać dwa[35]. W pierwszym spotkaniu ze swoim byłym pracodawcą 3 stycznia 1992 LaFontaine zanotował 3 asysty, przyczyniając się do zwycięstwa Sabres nad Islanders 5:2[36]. W pierwszym sezonie w Sabres LaFontaine zdobył 46 goli i 93 punkty w 57 spotkaniach fazy zasadniczej[14]. Drużyna z Buffalo odpadła w pierwszej rundzie play-off, po siedmiu spotkaniach z Boston Bruins; LaFontaine zdobył 8 bramek, trafiając w każdym meczu[37].
W sezonie zasadniczym 1992–1993 LaFontaine zdobył 148 punktów, co jest rekordem klubu[38] i rekordem wśród amerykańskich zawodników w całej lidze[39]. W pierwszej rundzie fazy play-off Sabres pokonali Boston Bruins 4:0; gola na wagę awansu w dogrywce czwartego meczu zdobył Brad May[40]. W drugiej rundzie ulegli przyszłemu zdobywcy Pucharu Stanleya, Montreal Canadiens. Runda zakończyła się zwycięstwem drużyny z Kanady 4:0, w każdym meczu różnicą jednej bramki[41].
Po rozegraniu kilkunastu meczów sezonu zasadniczego 1993–1994 LaFontaine musiał poddać się operacji więzadła krzyżowego przedniego[42], którego uraz dokuczał mu od pierwszego meczu rozgrywek[43]. Kontuzja wykluczyła go z gry na 16 miesięcy[44].
W sezonie 1995–1996 rozegrał 76 spotkań sezonu zasadniczego, zdobywając 40 bramek i 91 punktów[14]; mimo to Sabres nie awansowali do fazy play-off, zajmując przedostatnie miejsce w swojej dywizji[45].
W październiku 1996 doznał poważnego wstrząśnienia mózgu po uderzeniu przez François Leroux w spotkaniu z Pittsburgh Penguins; LaFontaine stracił przytomność na kilka minut. Po kilku dniach przerwy powrócił do gry, jednak po siedmiu rozegranych spotkaniach musiał zakończyć udział w sezonie 1996–1997 po komplikacjach związanych z zespołem po wstrząśnieniu mózgu[46].
New York Rangers
W sierpniu 1997 podpisał kontrakt ze swoją trzecią drużyną ze stanu Nowy Jork – New York Rangers[47]. Do gry wrócił 3 października, na mecz z New York Islanders. W styczniu 1998 zdobył swój 1000. punkt w NHL[48]. Ostatni występ w zawodowym hokeju zanotował 16 marca 1998[14], w którym zderzył się z kolegą z zespołu, Mikiem Keane’em[49]. Efektem tego zderzenia było kolejne, szóste w karierze LaFontaine’a wstrząśnienie mózgu. Decyzję o zakończeniu kariery ogłosił w sierpniu 1998[50].
Reprezentacja
LaFontaine zadebiutował w reprezentacji Stanów Zjednoczonych podczas turnieju olimpijskiego w Sarajewie, jeszcze przed przejściem na zawodowstwo (profesjonalni hokeiści nie mogli brać udziału w turnieju hokeja na lodzie aż do igrzysk w 1988 w Calgary[51])[4]. Amerykanie zajęli na turnieju 7. miejsce[5].
W pierwszym spotkaniu Canada Cup w 1987 przeciwko Finlandii LaFontaine zdobył dwie bramki, prowadząc swój zespół do wygranej 4:1[52]. W drugim spotkaniu Amerykanie zwyciężyli Szwedów[53], jednak kolejne 3 spotkania – z Kanadą[54], Związkiem Radzieckim[55] i Czechosłowacją – zakończyły się porażkami i Stany Zjednoczone odpadły z turnieju[56].
Na mistrzostwach świata w 1989 LaFontaine wystąpił we wszystkich spotkaniach, w tym siedmiu w pierwszej rundzie oraz trzech w walce o utrzymanie w grupie mistrzowskiej[57][58]. Amerykanie zajęli 6. miejsce, utrzymując się w grupie mistrzowskiej na kolejny turniej[59].
W turnieju Canada Cup w 1991 Amerykanie z Patem LaFontaine w składzie dotarli do finału[60], który przegrali w dwóch meczach z Kanadyjczykami[61]. W 1996 Amerykanie wygrali inauguracyjną edycję Pucharu Świata, rewanżując się Kanadyjczykom za porażkę z 1991[62]. Zdaniem LaFontaine'a ta wygrana była osiągnięciem porównywalnym do cudu na lodzie z 1980[63].
Ostatnimi rozgrywkami LaFontaine w międzynarodowym hokeju był turniej hokeja na igrzyskach olimpijskich w 1998 w Nagano[64][65]. Bardziej niż z postawy na lodzie – Amerykanie odpadli już w ćwierćfinale po porażce z Czechami 1:4[66] – hokeiści ze Stanów Zjednoczonych zostali zapamiętani ze zniszczeń, jakie po sobie zostawili w wiosce olimpijskiej[67].
Nagrody i wyróżnienia
- Hockey Hall of Fame: 2003[68]
- Wybrany do pięciu Meczów Gwiazd NHL: 1988, 1989, 1990, 1991 i 1993[69]
- Bill Masterton Memorial Trophy: 1995[14]
- Lester Patrick Trophy: 1996–1997[14]
- NHL Second All-Star Team: 1993[69]
Statystyki
Sezon zasadniczy i play-off
Sezon zasadniczy | Play-off | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Sezon | Drużyna | Liga | M | G | A | Pkt | Min | M | G | A | Pkt | Min | ||
1981–82 | Detroit Compuware | MNHL | 79 | 175 | 149 | 324 | — | — | — | — | — | — | ||
1982–83 | Verdun Juniors | QMJHL | 70 | 104 | 130 | 234 | 10 | 15 | 11 | 24 | 35 | 4 | ||
1982–83 | Verdun Juniors | M-Cup | — | — | — | — | — | 4 | 3 | 2 | 5 | 2 | ||
1983–84 | Team USA | Nat-Tm | 58 | 56 | 55 | 111 | 22 | — | — | — | — | — | ||
1983–84 | New York Islanders | NHL | 15 | 13 | 6 | 19 | 6 | 16 | 3 | 6 | 9 | 8 | ||
1984–85 | New York Islanders | NHL | 67 | 19 | 35 | 54 | 32 | 9 | 1 | 2 | 3 | 4 | ||
1985–86 | New York Islanders | NHL | 65 | 30 | 23 | 53 | 43 | 3 | 1 | 0 | 1 | 0 | ||
1986–87 | New York Islanders | NHL | 80 | 38 | 32 | 70 | 70 | 14 | 5 | 7 | 12 | 10 | ||
1987–88 | New York Islanders | NHL | 75 | 47 | 45 | 92 | 52 | 6 | 4 | 5 | 9 | 8 | ||
1988–89 | New York Islanders | NHL | 79 | 45 | 43 | 88 | 26 | — | — | — | — | — | ||
1989–90 | New York Islanders | NHL | 74 | 54 | 51 | 105 | 38 | 2 | 0 | 1 | 1 | 0 | ||
1990–91 | New York Islanders | NHL | 75 | 41 | 44 | 85 | 42 | — | — | — | — | — | ||
1991–92 | Buffalo Sabres | NHL | 57 | 46 | 47 | 93 | 98 | 7 | 8 | 3 | 11 | 4 | ||
1992–93 | Buffalo Sabres | NHL | 84 | 53 | 95 | 148 | 63 | 7 | 2 | 10 | 12 | 0 | ||
1993–94 | Buffalo Sabres | NHL | 16 | 5 | 13 | 18 | 2 | — | — | — | — | — | ||
1994–95 | Buffalo Sabres | NHL | 22 | 12 | 15 | 27 | 4 | 5 | 2 | 2 | 4 | 2 | ||
1995–96 | Buffalo Sabres | NHL | 76 | 40 | 51 | 91 | 36 | — | — | — | — | — | ||
1996–97 | Buffalo Sabres | NHL | 13 | 2 | 6 | 8 | 4 | — | — | — | — | — | ||
1997–98 | New York Rangers | NHL | 67 | 23 | 39 | 62 | 36 | — | — | — | — | — | ||
NHL razem[14] | 865 | 468 | 545 | 1013 | 552 | 69 | 26 | 36 | 62 | 36 |
Międzynarodowe
Rok | Drużyna | Turniej | M | G | A | Pkt | Min | |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1984 | Stany Zjednoczone | IO | 6 | 5 | 3 | 8 | 0 | |
1987 | Stany Zjednoczone | CC | 5 | 3 | 0 | 3 | 0 | |
1989 | Stany Zjednoczone | MŚ | 10 | 5 | 3 | 8 | 8 | |
1991 | Stany Zjednoczone | CC | 6 | 3 | 1 | 4 | 2 | |
1996 | Stany Zjednoczone | PŚ | 5 | 2 | 2 | 4 | 2 | |
1998 | Stany Zjednoczone | IO | 4 | 1 | 1 | 2 | 0 | |
Seniorskie razem[14] | 36 | 19 | 10 | 29 | 12 |
Przypisy
- ↑ Sabres retire Hall of Famer LaFontaine's No. 16. ESPN, 2006-03-06. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Michael Katz: SCOUTING; Islanders Settle For No.3 in Draft. The New York Times, 1983-04-06. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin Dupont: ISLANDERS CHOOSE CENTER. The New York Times, 1983-06-09. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ a b Robert McG. Thomas Jr.: Top Islander Choice Joins Olympic Club. The New York Times, 1983-08-05. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ a b Kevin Dupont: OLYMPIANS MAKING THEIR N.H.L. DEBUTS. The New York Times, 1984-02-21. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin Dupont: OLYMPIANS JOIN ISLANDERS. The New York Times, 1984-02-28. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin Dupont: Islanders Beat Jets On Late Score, 4–3. The New York Times, 1984-03-01. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ LAFONTAINE STARS AS ISLANDERS WIN. The New York Times, 1984-03-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin Dupont: ISLANDERS DEFEAT FLYERS. The New York Times, 1984-03-07. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin Dupont: FLATLEY AND LAFONTAINE PRAISED IN DEBUT. The New York Times, 1984-04-05. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin Dupont: OILERS WIN, 5–21, TO END ISLANDERS' CUP REIGN. The New York Times, 1984-05-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin van Steendelaar: May 19th, 1984: Islanders' Dynasty Ends and the Oilers' Begins. Bleacher Report, 2009-05-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ New York Islanders – Edmonton Oilers – May 19th, 1984. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i Pat Lafontaine Stats and News. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Kevin Dupont: ISLANDERS IN EARLY DEMISE. The New York Times, 1985-04-29. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: RANGERS TAKE 2–1 SERIES LEAD; ISLANDERS ELIMINATED; CAPITALS WIN, 3–1, FOR SWEEP. The New York Times, 1986-04-13. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: FLYERS NEUTRALIZE RANGERS; ISLANDERS ON THE BRINK; CAPITALS 5, ISLANDERS 2. The New York Times, 1986-04-11. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: N.H.L. PLAYOFFS; LAFONTAINE: RISING STAR. The New York Times, 1987-04-08. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Jon Lane: Pat LaFontaine, others recall 'Easter Epic'. NHL.com, 2017-04-18. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: THE SEVENTH, THE EIGHT AND THE DECIDING GAME. The New York Times, 1987-04-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: N.H.L. PLAYOFFS; ISLANDERS ARE LEVELED BY FLYERS, 5–1. The New York Times, 1987-05-03. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: Islanders Fall to Bruins. The New York Times, 1987-04-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: Islanders Win In Overtime, 4–3. The New York Times, 1987-04-07. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Alex Yannis: Meadowlands Magic: Devils Eliminate Islanders. The New York Times, 1987-04-15. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ 1988–1989 NHL Hockey Standings. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: A Hard Hit, a Frightening Result. The New York Times, 1990-04-06. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; Bitterness Lingers Over Treatment of LaFontaine. The New York Times, 1990-04-07. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: No Quick Recovery For LaFontaine. The New York Times, 1990-04-09. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Sexton: Hard-Hitting Rangers Reach Patrick Final. The New York Times, 1990-04-14. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ LaFontaine dealt to Sabres, Sutter to Blackhawks. The Baltimore Sun, 1991-10-26. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Thomas Rogers: HOCKEY; LaFontaine to Islanders: No New Owner, No Pact. The New York Times, 1991-08-01. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: HOCKEY; Islanders Start Over by Trading LaFontaine and Sutter. The New York Times, 1991-10-26. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ SPORTS PEOPLE: HOCKEY; LaFontaine Will Be Out For Up to Eight Weeks. The New York Times, 1991-11-19. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ SPORTS PEOPLE: HOCKEY; LaFontaine 'Excited' About Returning to Ice. The New York Times, 1991-12-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Alex Yannis: HOCKEY; LaFontaine Is Back, and So Are Sabres. The New York Times, 1991-12-29. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: LaFontaine's Revenge: Sabres Thrash Islanders. The New York Times, 1992-01-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ 1992 NHL Stanley Cup Adams Division Semi-Finals – Boston Bruins defeat Buffalo Sabres 4–3. hockey-reference.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Mike Morreale: IN '92-93, LaFONTAINE'S LINE WAS SOMETHING SPECIAL. NHL.com, 2012-11-19. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Most Points in One Season by NHL Players. quanthockey.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Bob DiCesare: Sabres sweep with 6–5 OT win: May's goal ends playoff drought as Bruins ousted. The Buffalo News, 1993-04-25. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ 1993 NHL Stanley Cup Adams Division Finals – Montreal Canadiens defeat Buffalo Sabres 4–0. hockey-reference.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Mike Kiley: Lafontaine Injury Jeopardizes Sabres. The Chicago Tribune, 1993-11-21. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ SPORTS PEOPLE: HOCKEY; Sabres' LaFontaine Out With Knee Injury. The New York Times, 1993-11-19. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Jason Diamos: HOCKEY; Many Happy Returns for LaFontaine. The New York Times, 1995-03-17. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ 1995–1996 NHL Hockey Standings. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Leigh Montville: CAN'T QUIT NOW FIVE CONCUSSIONS, A BRUISE ON HIS BRAIN AND A BOUT WITH DEPRESSION COULDN'T CHANGE HOW THE RANGERS' PAT LAFONTAINE FEELS ABOUT HOCKEY: HE LOVES IT. Sports Illustrated. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; Rangers Finally Make Deal for LaFontaine. The New York Times, 1997-09-30. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; As Rangers Falter, LaFontaine Surges Toward a Trophy. The New York Times, 1998-01-24. [dostęp 2018-09-06]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; Rangers, Clinging to Life, Survive Injuries and Rally. The New York Times, 1998-03-17. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Robin Finn: HOCKEY; LaFontaine Leaves the Game Reluctantly. The New York Times, 1998-08-12. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Thomas Netter: Winter, Summer Olympics Switch To 2-year Rotation. The Chicago Tribune, 1986-10-15. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Canada Cup : LaFontaine Leads USA Past Finland. Los Angeles Times, 1987-08-29. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ U.S. Wins, Leads in Canada Cup. Los Angeles Times, 1987-09-01. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Canada Cup Hockey : Lemieux's 3 Goals Stop Team USA, 3-2. Los Angeles Times, 1987-09-01. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Canada Cup Hockey Roundup : Soviet Skaters Are Too Fast for Team USA, 5-1. Los Angeles Times, 1987-09-05. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ U.S. Is Eliminated From Canada Cup by Czechs; Canada Ties Soviets, 3-3. Los Angeles Times, 1987-09-07. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ 1989 Stockholm Men's Hockey Team Roster. Hockey Hall of Fame. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ 1988-1989 Skater Stats. eliteprospects.com. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Men's World Hockey Championships 1989 Stockholm Summary. Hockey Hall of Fame. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; U.S. Team Wins Spot In Canada Cup Finals. The New York Times, 1991-09-12. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: Canada Takes Its Cup by Sweeping U.S.. The New York Times, 1991-09-17. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ John Kreiser: U.S. ended Canada's dominance at '96 World Cup. NHL.com, 2015-09-09. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Jessi Pierce: LaFontaine on ’96 World Cup: “We Broke a Barrier”. USA Hockey Foundation, 2015-03-31. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ 1998 Nagano Olympic Winter Games Men's Tournament. Team USA Hockey. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: ON HOCKEY; An Olympian Effort by LaFontaine. The New York Times, 1997-10-05. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: THE XVIII WINTER GAMES: ICE HOCKEY; From Dazed, To Ousted, To Dejected. The New York Times, 1998-02-19. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Joe Lapointe: THE XVIII WINTER GAMES: ICE HOCKEY; U.S. Players Vandalize Living Suites At Village. The New York Times, 1998-02-20. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
- ↑ Rick Westhead: HOCKEY; Hall of Fame Welcomes LaFontaine and Fuhr. The New York Times, 2003-11-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
- ↑ a b Pat LaFontaine Stats. hockey-reference.com. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Pat LaFontaine w bazie Eliteprospects.com (ang.)
- Pat LaFontaine w bazie Eurohockey.com (ang.)
- Pat LaFontaine w bazie The Internet Hockey Database (ang.)
- Pat LaFontaine w bazie Quanthockey.com (ang.)
- Pat LaFontaine – profil na stronie NHL
- Olympedia: 88811