Monaster św. Hioba Poczajowskiego w Ladomirovej
![]() Cerkiew św. Michała Archanioła (klasztorna, obecnie parafialna) | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | Ladomirová | ||
Kościół | |||
Rodzaj klasztoru | męski | ||
Archimandryta | Serafin (Iwanow) (ostatni) | ||
Klauzura | nie | ||
Obiekty sakralne | |||
Cerkiew | św. Michała Archanioła | ||
Założyciel klasztoru | Witalis (Maksimienko) | ||
Data zamknięcia | 1944 | ||
Położenie na mapie kraju preszowskiego ![]() | |||
Położenie na mapie Słowacji ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Monaster św. Hioba Poczajowskiego – prawosławny męski klasztor w Ladomirovej, funkcjonujący w latach 1924–1944.
Klasztor został założony przez grupę mnichów żyjących przed rewolucją październikową w ławrze Poczajowskiej, na czele z archimandrytą Witalisem (Maksimienko)[1]. Przy monasterze działała drukarnia, która wydawała co roku „Cerkownyj Russkij Kalendar”, od 1928 pismo „Prawosławnaja Karpatskaja Rus' ” oraz księgi liturgiczne. Monaster prowadził również działalność misyjną, przyczyniając się do przejścia 24 parafii katolickich obrządku rusińskiego na prawosławie[2][a].
-
Elewacja frontowa -
Tablica pamiątkowa -
Krzyż na wieży cerkwi
Witalis (Maksimienko) pozostawał przełożonym monasteru w Ladomirovej do swojej chirotonii biskupiej w 1934[2]. W wymienionym roku zastąpił go Serafin (Iwanow). Kierował on wspólnotą w duchu zainicjowanym przez poprzednika, podróżował za granicę w celu uzyskiwania wsparcia finansowego dla klasztoru. W 1944 koordynował jego ewakuacją do Monachium, w ucieczce przed Armią Czerwoną[3].
Mnisi klasztoru w Ladomirovej założyli monaster św. Hioba Poczajowskiego w Monachium, a część z nich także monaster Trójcy Świętej w Jordanville[3]. W Ladomirovej funkcjonuje prawosławna parafia św. Michała Archanioła (jurysdykcja Kościoła Prawosławnego Czech i Słowacji); próby reaktywacji monasteru nie przynosiły dotąd efektu[4].
W monasterze żyli dwaj późniejsi zwierzchnicy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji: Witalis (Ustinow)[5] i Ławr (Szkurła)[6].
Uwagi
- ↑ Witalis (Maksimienko) i inni mnisi Ławry Poczajowskiej zajmowali się przed 1917 prowadzeniem działalności misyjnej wśród grekokatolików Galicji, w porozumieniu z ruchem moskalofilskim; jej częścią było prowadzenie drukarni. Monaster w Ladomirovej kontynuował tę tradycję Ławry.
Bibliografia
- Harbuľová L. Ladomirovské reminiscencie: z dejín ruskej pravoslávnej misie v Ladomirovej: 1923-1944. — Prešov: Pravoslávna bohoslovecká fakulta Prešovskej univerzity v Prešove, 2000. — 128 p.
- Сборник материалов по истории Свято-Троицкой Семинарии: К пятидесятипятилетию Свято-Троицкой Семинарии: 1948—2003 гг. — Джорданвилль: Свято-Троицкий монастырь, 2003. — 256 с.
- М. В. Шкаровский Монастырь преподобного Иова Почаевского в Словакии // Диаспора: Новые материалы. Т. IХ. СПб; Париж: Athenaeum-Феникс. — 2007. — С. 296—321.
- иеромонах Евфимий (Логвинов) О почаевской традиции в Русском Зарубежье // Материалы ежегодной богословской конференции. 2007. Т. 1. С. 290—296.
- В. Е. Колупаев. Православная книга Русского Зарубежья первой половины XX века: Из истории типографского братства Иова Почаевского, Волынь — Карпаты, 1903—1944. Монография. М.: Издательство «Пашков дом», 2010. 272 с., илл. ISBN 978-5-7510-0432-3
- В. Г. Пидгайко, В. В. Бурега. Иова Почаевского преподобного мужской монастырь // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2011. — Т. XXV. — С. 344-349. — 752 с. — 39 000 экз. — ISBN 978-5-89572-046-2.
- Диакон Андрей Псарёв, В. В. Бурега Братства Преподобного Иова Почаевского и их роль в истории Русской Православной Церкви Заграницей // Труди Київської Духовної Академії № 16. Київ. 2012, стр. 278—293
- Mgr. Marián Derco Krátko z histórie a súčasnosti pravoslávneho Monastiera Prepodobného Jóva Počajevského v Ladomirovej // PRAVOSLÁVIE A SÚČASNOSŤ. Zborník príspevkov z VIII. vedeckej konferencie študentov, absolventov a mladých vedeckých pracovníkov Prešov, 5. apríl 2016. ISBN 978-80-555-1671-4, стр. 78-83
- А. Н. Кашеваров Издательская деятельность монашеского братства преподобного Иова Почаевского в 1923—1944 гг. в Словакии. К 95-летию основания // Христианское чтение. 2018. — № 5 — стр. 225—236
Przypisy
- ↑ Обитель преподобного Иова Почаевского в Ладомировой (Владимировой) (Чехословакия)
- ↑ a b Виталий (Максименко Василий Иванович)
- ↑ a b History of Holy Trinity Monastery in Jordanville
- ↑ Митрополит Христофор: Архиерей должен смиряться и любить
- ↑ ВИТАЛИЙ
- ↑ Лавр, митрополит (РПЦЗ) (Шкурла Василий Михайлович)
- ЕСУ: 52923