Luc Tardif Sr.
![]() Luc Tardif Sr. (2013) | |
Data i miejsce urodzenia | 29 marca 1953 |
---|---|
Szef departamentu hokeja na lodzie w FFSG | |
Przynależność | |
Okres urzędowania | od 2000 |
Następca | rozwiązany |
Prezydent FFHG | |
Przynależność | |
Okres urzędowania | od 2006 |
Poprzednik | utworzony |
Następca | Pierre-Yves Gerbeau |
Prezydent IIHF | |
Przynależność | IIHF |
Okres urzędowania | od 2021 |
Poprzednik | |
Wiceprzewodniczący Komisji Olimpijskiej CNOSF | |
Przynależność | |
Okres urzędowania | od 2021 |
![]() | |||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | 29 marca 1953 | ||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wzrost | 183 cm | ||||||||||||||||||||||||
Pozycja | napastnik (center)[1] | ||||||||||||||||||||||||
Uchwyt | lewy | ||||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||
|
Luc Tardif Sr. (ur. 29 marca 1953 w Trois-Rivières) – francuski hokeista kanadyjskiego pochodzenia grający na pozycji napastnika (centra), trener, działacz hokejowy, prezydent IIHF, z wykształcenia inżynier sprzedaży w branży budowlanej.
Kariera
Wczesna kariera
Urodzony w prowincji Quebec Luc Tardif, rozpoczął grę w hokeja na lodzie w 1956 roku w wieku 3 lat[2]. Karierę sportową rozpoczął w występującym w lidze QJAHL Cap-de-la-Madeleine Barons, a w latach 1971–1973 reprezentował barwy występującego w tej samej lidze Trois-Rivières Ducs[3][1]. Gazeta Le Nouvelliste opisała go jako jednego z najbardziej utalentowanych zawodników od czasów René Roberta, jednak nie pozostał w klubie z powodu planów akademickich i braku fizycznej formy. W sezonie 1972/1973 z 5 punktami (5 asyst) został najlepszym punktującym oraz najlepszym zawodnikiem Wschodniej Dywizji ligi QJAHL[4].
Odrzucił ofertę gry w rozgrywkach NCAA Division I, zamiast tego uczęszczał do Université du Québec à Trois-Rivières, na którym studiował oraz w latach 1973–1975 grał w występującej w rozgrywkach CIAU uniwersyteckiej drużynie, UQTR Patriotes[5]. Był dwukrotnie uznawany przez Quebec Universities Athletic Association najlepszym zawodnikiem konferencji[6][7]. W 1974 roku dostał zaproszenie na obóz szkoleniowy dla występującego w lidze NHL Toronto Maple Leafs[8][9]. Podczas gry w klubie został zauważony przez europejskiego skauta podczas meczu z reprezentacją Czechosłowacji, dzięki czemu dostał propozycję profesjonalnej kariery[10].
Wyjazd do Europy
Następnie w 1975 roku Tardif wyjechał do Belgii grać w występującej w rozgrywkach ekstraklasy belgijskiej IHSC Brussels Royal[2][11], z którym dwukrotnie zdobył mistrzostwo Belgii (1976, 1977), a w Pucharze Holandii 1975/1976, w którym jego klub zakończył rozgrywki na 7. miejscu, Tardif zdobył najwięcej goli (43 gole), a także zajął 2. miejsce w klasyfikacji najlepszych punktujących (65 punktów – 43 gole, 22 asysty)[12]. W Pucharze Holandii 1976/1977 klub zakończył rozgrywki na ostatnim, 8. miejscu i z powodu zbyt wysokiego dla niego poziomu rozgrywek wycofała się z nich, a Tardif odszedł z klubu[13].
Planował powrót do Trois-Rivières, jednak były kolega z UQTR Patriotes polecił go występującemu w rozgrywkach francuskiej Nationale A HC Chamonix, który chciał wypełnić wakat dla zagranicznego zawodnika[10]. Grał w klubie w latach 1977–1984, w którym przeżył najlepszy okres w swojej profesjonalnej karierze, która potem była spowalniana z powodu licznych kontuzji[3][10].
Zdobył z klubem mistrzostwo Francji w sezonie 1978/1979[14], trzykrotnie wicemistrzostwo Francji (1980, 1981, 1983), a także czterokrotnie zdobył Trofeum Charlesa Ramseya – dla najlepszego punktującego w Nationale A (1979 – 66 punktów (41 goli, 25 asyst)[15], 1980 – 66 punktów (44 gole, 22 asysty)[16], 1981 – 70 punktów (41 goli, 29 asyst)[17], 1983 – 99 punktów (57 goli, 42 asysty)[18]). Nie grał w sezonie 1981/1982 z powodu kontuzji (zastąpiony przez Ricka Bourbonnaisa)[19]. Na początku lat 80. otrzymał obywatelstwo francuskie w celu obejścia rygorystycznej zasady dotyczącej zatrudniania zawodników zagranicznych w Nationale A oraz poprawy perspektywy swojej kariery[20].
Następnie dwukrotnie w latach 1984–1988 oraz w sezonie 1989/1990 reprezentował barwy Dragons de Rouen (w sezonie 1988/1989 reprezentował barwy występującego w rozgrywkach Nationale 1B Drakkars de Caen – 13 meczów, 50 punktów (32 gole, 18 asyst), 20 minut na ławce kar)[3]. W sezonie 1984/1985 awansował z klubem do Nationale 1[21][22]. W sezonie 1989/1990, w którym rozegrał 32 mecze ligowe, w których zdobył 37 punktów (21 goli, 16 asyst) oraz spędził 16 minut na ławce kar, a także pełnił funkcję grającego trenera i wiceprezesa klubu (w wolnym czasie nadzorował program młodzieżowego hokeja na lodzie w Rouen)[2][22], zdobył z klubem mistrzostwo Francji, po czym zakończył karierę sportową[21].
Sukcesy
Zawodnicze
- IHSC Brussels Royal
- mistrzostwo Belgii: 1976, 1977
- HC Chamonix
- Mistrzostwo Francji: 1979
- Wicemistrzostwo Francji: 1980, 1981, 1983
- Dragons de Rouen
- Mistrzostwo Francji: 1990
- Awans do Nationale 1: 1985
Trenerskie
- Dragons de Rouen
- Mistrzostwo Francji: 1990
Indywidualne
- Najlepszy punktujący Wschodniej Dywizji ligi QJAHL: 1973
- Najlepszy zawodnik Wschodniej Dywizji ligi QJAHL: 1973
- Najlepszy zawodnik konferencji w CIAU: 1974, 1975
- Trofeum Charlesa Ramseya: 1979 (66 punktów), 1980 (66 punktów), 1981 (70 punktów), 1983 (99 punktów)
Kariera działacza
FFHG
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Palais_Omnisports_de_Paris-Bercy_2007.jpg/240px-Palais_Omnisports_de_Paris-Bercy_2007.jpg)
Luc Tardif Sr. po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął karierę działacza. W 2000 roku prezydent Francuskiej Federacji Sportów Lodowych (FFSG), Didier Gailhaguet mianował Tardifa na szefa departamentu hokeja na lodzie w tym związku, jednak z powodu dużej popularności hokeja na lodzie we Francji, ta dyscyplina sportu była coraz bliżej oddzielenia od organizacji[23]. Tardif sprawował tę funkcję aż do jej rozwiązania w 2006 roku[2][24], aż do utworzenia 29 kwietnia 2006 roku przy wsparciu prezydenta IIHF René Fasela Francuskiego Związku Hokeja na Lodzie (FFHG)[22], której Tardif został pierwszym prezydentem, którym był do 2021 roku[25][26].
W trakcie swojej kadencji nałożył limit wynagrodzeń, w celu zapobiegania upadłości zespołów oraz nadzorował inwestycje w rozbudowę i modernizację obiektów w Ligue Magnus, a także wprowadził Komisję Kontrolną ds. Przejrzystości Finansowej, gdyż wiele klubów złożyło wniosek o upadłość w latach 90.[22][27]
W 2007 roku finał Pucharu Francji został przeniesiony do Palais Omnisports de Paris-Bercy w Paryżu, na którym impreza odnotowała wzrost frekwencji w największym krytym obiekcie w Paryżu[28]. Później prowadził kampanię mającą na celu zebranie funduszy na krajowy ośrodek szkoleniowy Aren'Ice w Cergy, który został otwarty w 2016 roku i służył jako domowy obiekt dla klubu Ligue Magnus, Jokers de Cergy-Pontoise[29]. 3 stycznia 2016 roku podczas finału Pucharu Francji rozegranym na AccorHotels Arena w Paryżu, w którym grały Dragons de Rouen i Brûleurs de Loups de Grenoble (4:2) spotkał się z kadrą kierowniczą Ligue Magnus w celu zmniejszenia liczby drużyn w lidze oraz zreorganizacji i przeniesienia drużyn z federacji sportowych do profesjonalnej struktury drużyny hokejowej oraz negocjował także kontrakt telewizyjny dla ligi ze stacją L'Équipe 21[27].
Tardif odszedł z funkcji po wyborze na prezydenta IIHF, a jego następcą w Francuskiego Związku Hokeja na Lodzie (FFHG) został dotychczasowy wiceprzewodniczący, Pierre-Yves Gerbeau[30].
Działalność na arenie międzynarodowej
Tardif podczas zimowych igrzysk olimpijskich 2010 w Vancouver był kierownikiem zawodów w Club France, francuskiej wiosce olimpijskiej[31]. Następnie był wybierany przez Francuski Narodowy Komitet Olimpijski i Sportowy (CNOSF) szefem francuskiej misji olimpijskiej podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Soczi 2014 i w Pjongczang 2018[25][26]. W 2021 roku został wybrany do rady administracyjnej CNOSF[26].
Wraz ze swoją przewodniczącą związku, Brigitte Henriques, został współprzewodniczącym Komisji Olimpijskiej CNOSF, odpowiedzialnej za nadzór spraw związanych bezpośrednio z letnich igrzysk olimpijskich 2024 w Paryżu[32]. Był także członkiem Francuskiego Międzynarodowego Komitetu Sportu (Comité Français du Sport International) oraz odpowiedzialnym za promowanie kandydatury Paryża do organizacji letnich igrzysk olimpijskich 2024[31][26].
IIHF
Tardif w IIHF (Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie) działał od 2008 roku, kiedy został członkiem komisji konkursowej[25]. W 2010 roku został wybrany do Rady IIHF w 2010 roku[25], w 2012 roku został wybrany na skarbnika IIHF[26], a w 2016 roku został przewodniczącym Komisji Finansów w związku[25]. W imieniu związku nadzorował mistrzostwa świata juniorów 2021 w Edmonton[26].
Następnie był jednym z kandydatów na następcę René Fasela w funkcji prezydenta IIHF[33]. Po czterech rundach głosowania Tardif otrzymał poparcie delegatów z Ameryki Północnej i pokonał faworyta wyborów, prezesa DEB (Niemiecki Związek Hokeja na Lodzie), Franza Reindla, który był wspierany przez FHR (Federacja Hokeja Rosji)[25][33], zostając tym samym 14. prezydentem w historii IIHF, na 5-letnią kadencję, a także pierwszym Francuzem pełniącym tę funkcję od czasów 1. prezydenta IIHF, Louisa Magnusa[34].
Tardif wyraził pragnienie, aby IIHF wznowiła działalność wstrzymaną z powodu pandemii COVID-19, aby połączyć Dywizję 1A i Dywizję 1B na mistrzostwach świata w celu organizacji większego wydarzenia i zachęnia najlepszych trenerów do nauczania w rozwijających się krajach[24]. Podczas swojej kampanii wyborczej, za swój cel postawił walkę z dopingiem w sporcie oraz z rasizmem, a także uczynienie z IIHF związku apolitycznego[26]. Stwierdził również, że pragnie uczynić hokej na lodzie uniwersalną dyscyplinę sportową podobną do piłki nożnej czy koszykówki, a badania i rozwój będą kluczowymi elementami wzrostu popularności hokeja na lodzie[25]. Stwierdził także, że priorytetem było rozszerzenie programu hokejowego IIHF „trzy na trzech” oraz rozwój młodzieży[26]. Uważał, że koordynacja harmonogramów rosyjskiej ligi KHL i innych lig europejskich przyniesie korzyści graczom w latach olimpijskich[26]. Starał się również o to, aby władze ligi NHL pozwoliły swoim zawodnikom uczestniczyć w turnieju olimpijskim 2022 w Pekinie w celu zachęcenia do udziału w nim większej ilości zawodników[25][33].
Życie prywatne
Luc Tardif Sr. pod koniec lat 80. rozpoczął studia, by zostać inżynierem sprzedaży w branży budowlanej[21], a wcześniej pracował jako agent nieruchomości[10]. Został zatrudniony przez Quille, filię Grand-Ouest firmy budowlanej Bouygues, potem został dyrektorem sprzedaży firmy[10], w której nadzorował i opracowywał przetargi na publiczne i prywatne prace budowlane, w tym na nowe lodowisko swojego byłego klubu, Dragons de Rouen[21].
Posiada obywatelstwo francuskie i kanadyjskie[24][25]. Podczas gry w IHSC Brussels Royal poznał swoją przyszłą żonę Dalilę, która jest Belgijką[10][21]. Mają dwójkę dzieci: córkę (żonę hokeisty Jonathana Zwikla[35]) oraz syna Luca jr. (ur. 1984), który również jest hokeistą[21].
Przypisy
- ↑ a b Réjean Lajoie. La gloire sourit à Luc Tardif. „Le Nouvelliste”, s. 20, 1973-02-10. Trois-Rivières.
- ↑ a b c d Luc Tardif Sr. w bazie IIHF (ang.)
- ↑ a b c Luc Tardif Sr. w bazie Eliteprospects.com (zawodnicy) (ang.)
- ↑ Réjean Lajoie. La ligue Junior "A" du Québec fait connaître ses étoiles de la saison 72-73. „Le Nouvelliste”, s. 20, 1973-05-01. Trois-Rivières.
- ↑ Réjean Lajoie. Luc Tardif, la révélation des Patriotes. „Le Nouvelliste”, s. 18, 1974-01-25. Trois-Rivières.
- ↑ Lacoste, Tardif et Benoit chez les étoiles de l'ASUQ. „Le Nouvelliste”, s. 31, 1974-03-06. Trois-Rivières.
- ↑ Les étoiles de l'ASUQ : Les Patriotes bien représentés. „Le Nouvelliste”, s. 31, 1975-02-26. Trois-Rivières.
- ↑ Gaston Pépin. Luc Tardif avec les Maple Leafs. „Le Nouvelliste”, s. 18, 1974-06-21. Trois-Rivières.
- ↑ Pierre Ducharme. Luc Tardif n'a pas renoncé à une carrière professionnelle. „Le Nouvelliste”, s. 22, 1974-11-30. Trois-Rivières.
- ↑ a b c d e f Ronald King. „La Presse”, 2015-01-02.
- ↑ [1] [data dostępu: 2021-09-28] (ang.)
- ↑ Championnat des Pays-Bas 1975/76 (fr.)
- ↑ Championnat des Pays-Bas 1976/77 (fr.)
- ↑ Marc Branchu, Rémy Naville: Chamonix Hockey Club 1910–2020. Pers-Jussy: Jussy Editions.
- ↑ Championnat de France 1978/79 (fr.)
- ↑ Championnat de France 1979/80 (fr.)
- ↑ Championnat de France 1980/81 (fr.)
- ↑ Championnat de France 1982/83 (fr.)
- ↑ Sport–Vacances. „Le Nouvelliste”, s. 19, 1982-07-06. Trois-Rivières.
- ↑ Pierre Duval participera au pré-camp du Chamonix. „Le Nouvelliste”, s. 24, 1981-04-07. Trois-Rivières.
- ↑ a b c d e f Robert Martin. Qui prend Dali, prend pays. „Le Nouvelliste”, s. 1–2, 2000-02-17. Trois-Rivières.
- ↑ a b c d Luc Tardif, Québécois au coeur tricolore [data dostępu: 2011-07-07] (fr.)
- ↑ Serge L'Heureux. Luc Tardif à la tête du hockey français. „Le Nouvelliste”, s. 30, 2004-07-17. Trois-Rivières.
- ↑ a b c Luc Tardif new IIHF President [data dostępu: 2021-09-25] (ang.)
- ↑ a b c d e f g h i Luc Tardif dirigera la Fédération internationale [data dostępu: 2021-09-25] (fr.)
- ↑ a b c d e f g h i Nouveau président de l’IIHF, Luc Tardif est un homme fascinant [data dostępu: 2021-09-25] (fr.)
- ↑ a b Luc Tardif (président de la FFHG) : «J'irai au bout de la réforme» [data dostępu: 2016-01-02] (fr.)
- ↑ Coupe de France : une belle vitrine à Bercy [data dostępu: 2019-02-15] (fr.)
- ↑ Le futur Clairefontaine du hockey à Cergy [data dostępu: 2014-12-22] (fr.)
- ↑ Pierre-Yves Gerbeau nouveau président de la Fédération française [data dostępu: 2021-10-01] (fr.)
- ↑ a b Simon Drouin. Un Québécois chez les Bleus. „Le Soleil”, s. 45, 2014-02-24. Québec.
- ↑ Brigitte Henriques et Luc Tardif co-présideront la commission olympique [data dostępu: 2021-09-15] (fr.)
- ↑ a b c Luc Tardif: ‘Diplomacy is needed’ [data dostępu: 2021-09-27] (ang.)
- ↑ Luc Tardif élu président de la Fédération internationale de hockey sur glace [data dostępu: 2021-09-25] (fr.)
- ↑ Interview: Jonathan Zwikel [data dostępu: 2011-04-15] (ang.)
Linki zewnętrzne
- Luc Tardif Sr. w bazie IIHF (ang.)
- Luc Tardif Sr. w bazie Eliteprospects.com (trenerzy) (ang.)
- Luc Tardif Sr. w bazie Eliteprospects.com (zawodnicy) (ang.)
- p
- d
- e
|