Liceum Ogólnokształcące im. Hugona Kołłątaja w Jordanowie
![]() | Ten artykuł od 2011-03 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/03/Jordan%C3%B3w-LO.jpg/220px-Jordan%C3%B3w-LO.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/30/Jordan%C3%B3w-LO-inf.jpg/220px-Jordan%C3%B3w-LO-inf.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/Jordan%C3%B3w-LO-zja.jpg/220px-Jordan%C3%B3w-LO-zja.jpg)
Liceum Ogólnokształcące im. Hugona Kołłątaja w Jordanowie – najstarsza szkoła średnia w powiecie suskim założona w 1926 roku. Motto szkoły brzmi: „My nie mówimy o wychowaniu, my naprawdę wychowujemy”. Obecnie w szkole uczy się 743 uczniów. Liceum słynie z miłej atmosfery, o czym mogą świadczyć częste zjazdy klasowe. Raz na dziesięć lat odbywa się zjazd ogólnoszkolny, ostatni taki odbył się 1 października 2016[potrzebny przypis]. Szkoła aktywnie uczestniczy w życiu kulturalnym miasta, organizując spektakle teatralne, montaże słowno-muzyczne i wystawy. Na terenie liceum działa chór „Bel Canto”, zdobywca wielu nagród ogólnopolskich. Uczniowie utrzymują kontakt z niemieckimi kolegami z Müllheim im Markgräflerland, co owocuje coroczną wymianą młodzieży.
Rys historyczny
Powstanie średniej placówki oświatowej w Jordanowie datuje się na lata 1924–1926, kiedy to wyłonił się Komitet Szkolny, który w porozumieniu z ówczesnymi władzami administracyjnymi uzyskał w Krakowie w Kuratorium zezwolenie na otwarcie Prywatnego Miejskiego Seminarium Nauczycielskiego. W historii miasta było to wydarzenie niezwykle ważne, ale i mocno zobowiązujące[potrzebny przypis].
Początkowo Miejskie Seminarium prowadziło tułaczy tryb życia z racji braku własnego budynku. Nie zraził się tym faktem Komitet Szkolny przekształcony z czasem na Towarzystwo Popierania Seminarium. Dzięki jego zapobiegliwości i energii szkoła stopniowo się rozwijała i potężniała. Dowodem na to może być fakt, że w roku 1926 Seminarium otrzymało prawa szkół państwowych rozporządzeniem Ministerstwa W.R. i O.P. z dnia 17 września 1926 r. Pierwszym patronem szkoły stał się św. Stanisław ze Szczepanowa. W latach 1928/29 Seminarium rozrosło się. Zakład zyskał pełne zaufanie władz szkolnych, a Ministerstwo przedłużyło prawa publiczne. Równocześnie kiedy szkoła średnia w Jordanowie rozwijała się, mieszcząc się w trzech punktach miasta w budynku Kasy Zaliczkowej, sali Magistratu, w gmachu miejskim przy ul. Bystrzańskiej, wtedy Zarząd miasta czynił starania o wyjednanie pożyczki na budowę własnego gmachu dla szkoły seminaryjnej. Starania te uwieńczone zostały pomyślnym skutkiem w 1929 roku, kiedy to 2 czerwca odbyło się uroczyste otwarcie gmachu szkoły przy ul. Kolejowej, stanowiącego do dziś pomieszczenie dla Liceum Ogólnokształcącego[potrzebny przypis].
W latach 1930/31 szkoła przeżywała swój okres rozkwitu. Skład pedagogiczny był dobry, chociaż stale płynny. W 1932 ówczesne Ministerstwo W.R. i O.P. wydało ustawę o ustroju szkolnictwa, mocą której likwidowano seminaria i szkoły średnie dawnego typu, a wprowadzano jednolity system szkolnictwa średniego. Wobec tej ustawy w Jordanowie przystąpiono do stopniowej likwidacji szkoły seminaryjnej ograniczając corocznie liczbę kursów. Ostateczna likwidacja Seminarium nastąpiła w dniu 30 czerwca 1936 r. Równocześnie na miejsce Seminarium wprowadzono klasy Gimnazjum 4-letniego, którego pełna nazwa brzmiała: Prywatne Gimnazjum Koedukacyjne im. Józefa Piłsudskiego. Kilkunastoletni okres istnienia Seminarium Nauczycielskiego wyrobił sobie uznanie władz szkolnych, które wspierały radą i poparciem zakład średni w Jordanowie. Działalność szkoły zyskała szacunek, a przez to i sympatię sfer obywatelskich miasta Jordanowa. Zarząd miasta i jego mieszkańcy doceniali wagę szkoły jako ośrodka kulturalnego. Należy wspomnieć o szczerej trosce i przychylności społeczeństwa jordanowskiego, jaką okazało dla przybywającej młodzieży, która rekrutowała się do szkoły z różnych stron Małopolski[potrzebny przypis].
Przez kilkanaście lat młodzież zrosła się z Jordanowem, zaczęto odczuwać jej potrzebę istnienia. Niosła ona bowiem fragment kulturowy i myślowy, jak również stanowiła zaczyn wszelkiej działalności także politycznej, promieniującej nie tylko na Jordanów, ale i okolicę. Życie młodzieży gimnazjalnej szło torami zmierzającymi do kształcenia w duchu narodowym, państwowym, do wyrobienia smaku estetycznego, ogólnej postawy obywatelskiej, społecznej. Ogniskowało się głównie w organizacjach takich jak gminy klasowe, ZHP, Koło Sportowe, Koło Krajoznawcze, L.O.P.P., Czerwony Krzyż i inne[potrzebny przypis].
Taki stan rzeczy trwał do roku 1939, wtedy to wraz z wybuchem II wojny światowej, 1 września Gimnazjum w Jordanowie nie zostało uruchomione. Zgodnie z założeniami niemieckimi wykształcenie średnie i wyższe niepotrzebne było, a nawet niewskazane, dla Polaków jako niewolników mających wykonywać zawody służebne[potrzebny przypis]. W planie tym inteligencja polska miała przestać istnieć. W pierwszych dniach września, kiedy Niemcy wkroczyli do Jordanowa, w budynku gimnazjum założono polowy szpital wojskowy, który istniał do 15 września. Potem budynek służył każdorazowym przemarszom wojsk jako pomieszczenie koszarowe. W pewnym okresie odbywały się w nim Publiczne Kursy Handlowe tzw. Handelskurse. Na drugim piętrze istniała prawdopodobnie od 1941 roku Niemiecka szkoła podstawowa z przeznaczeniem dla dzieci osiadłych Niemców i miejscowych Volksdeutschów. Namiastką średniego kształcenia miała być dwuletnia Szkoła Rolnicza uruchomiona 17 marca 1941 roku dla młodzieży od lat 14 do 18. Oprócz wspomnianego stałego i czasowego przeznaczenia budynek gimnazjalny pełnił jeszcze funkcję placówki wojskowej[potrzebny przypis].
Wyzwolenie Jordanowa od najazdu hitlerowskiego w dniach 28 i 29 stycznia 1945 r. otworzyło nowy rozdział w historii miasta. W związku z odrodzeniem się życia z „popiołu” powróciło także do życia zniszczone w latach okupacji szkolnictwo. Za zgodą Kuratorium w Krakowie w dniu 15 III 1945 r. do życia wróciło Prywatne Miejskie Gimnazjum Koedukacyjne w Jordanowie. Początki powojennego Gimnazjum były kontynuacją form organizacyjnych i dydaktycznych okresu przedwojennego. W roku szkolnym 1948/49 szkoła na skutek zmian politycznych otrzymała nową formę organizacyjną jako jedenastolatka. Do klas gimnazjum wprowadzona została numeracja od ósmej do jedenastej. Forma ta istniała do roku 1971, w którym to wprowadzono numerację tradycyjną od jeden do czterech[potrzebny przypis]. Równocześnie w tym roku szkolnym z dnia 18 marca 1949 r. została upaństwowiona i przyjęła nazwę Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej stopnia licealnego, a po siedmiu latach zmieniła się w Liceum Ogólnokształcące[potrzebny przypis]. W roku 1966 odbył się zjazd z okazji 40-lecia szkoły, wtedy w ramach obchodów szkoła otrzymała imię ks. Hugona Kołłątaja, które nosi do dnia dzisiejszego. Obecnie w szkole obok kształcenia licealnego prowadzi się oddziały na poziomie zawodowym[potrzebny przypis].
Dyrektorzy
- Ks. Jan Głąbiński 1924–1925
- Jan Stokłosa 1925–1927
- Józef Zagrodzki 1927–1930
- Rafał Wożniakowski 1930–1931
- Władysław Kucharski 1931–1935
- Urban Przyprawa 1935–1939
- Stanisław Spławiński 1945–1946
- Janina Kowalska 1946–1950
- Stefan Suchonek 1950–1962
- Edmund Chodak 1962–1963
- Zdzisław Radmacher 1963–1980
- Maria Jeziorska 1980–2002
- Rafał Rapacz od 2002[potrzebny przypis]
Pieśń szkoły
My młodzieńczy zapał świata
Tu kształcimy dusze swe
Nauka z pracą nam się splata
Idąc w życie które wre.
Kołłątaja dzieło kreśli
Gdzie w przyszłości stawiać krok
Jego czyny, nasze myśli
Idei nie cofną w mrok.
Marzy nam się nowa Polska
W niej porządek, postęp, ład
To przyszłości nasza troska
By zadziwić cały świat[potrzebny przypis].
Samorząd Uczniowski
- Cele;
- Godne reprezentowanie szkoły na zewnątrz;
- Obrona praw i interesów społeczności uczniowskiej oraz poszczególnych uczniów;
- Opiniowanie i wnioskowanie spraw dotyczących realizacji podstawowych praw uczniów;
- Pomoc w organizowaniu życia szkolnego (współpracy z władzami szkoły);
- Organizowanie działalności charytatywnej (współpraca z organizacjami charytatywnymi), kulturowej, oświatowej, sportowej;
- Prowadzenie działalności informacyjnej i szkoleniowej wśród uczniów[potrzebny przypis].
Sport
Szkoła posiada rozbudowaną i bardzo dobrze wyposażoną hale sportową. Zajęcia z W-F prowadzone są w oparciu o program napisany przez profesorów tej szkoły. Są dostosowane do bazy sportowej tej szkoły, tradycji, zainteresowań i potrzeb uczniów oraz ich umiejętności. Istnieje możliwość wyboru ulubionej dyscypliny sportowej:koszykówka, siatkówka, piłka nożna, unihok, inter-crosse, tenis stołowy, aerobik, pływanie. Można też poćwiczyć na specjalnie wyposażonej siłowni[potrzebny przypis].
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona internetowa Liceum