Andrzej Zborowski
![]() | Ten artykuł dotyczy marszałka nadwornego koronnego. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku. |
![]() | Ten artykuł od 2011-08 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł. Dodanie listy źródeł bibliograficznych jest problematyczne, ponieważ nie wiadomo, które treści one uźródławiają. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() Jastrzębiec | |
Rodzina | |
---|---|
Data urodzenia | ok. 1525 |
Data śmierci | 1598 |
Ojciec | Marcin Zborowski |
Matka | Anna Konarska, córka Stanisława i Zofii z Lanckorońskich |
Andrzej Zborowski herbu Jastrzębiec (ur. ok. 1525, zm. w 1598 roku) – miecznik koronny i krakowski (w 1570 roku), marszałek nadworny koronny (lata 1574-1589), kasztelan sanocki (w 1580 roku), kasztelan biecki (w 1590 roku), starosta radomski, kalwinista.
Syn Marcina Zborowskiego, podczaszego koronnego i kasztelana kaliskiego oraz Anny Konarskiej z Góry h. Abdank (1499-1575). Miał sześciu braci (jednym z nich był niesławny Samuel Zborowski) i sześć sióstr. Jako jedyny z rodzeństwa przeszedł na katolicyzm.
Studiował we Frankfurcie nad Odrą, w Wittenberdze, Moguncji i Wiedniu w latach 1557–1562.
Poseł na sejm 1569 roku z województwa sandomierskiego, poseł na sejm konwokacyjny 1573 roku, podpisał akt konfederacji warszawskiej[1].
Porucznikował u Zborowskiego, Bronisława Samuela (z rodu Gruszeckich herbu Lubicz), który potem był wojskim i łowczym czernihowskim.
Ożenił się z Barbarą Jordan (zm. 1605), wdową po ks. Piotrze Zbaraskim, i od 1575 miał z nią sześcioro dzieci - trzech synów: Marcina Dersława (zm. 1613), Spytka (zm. 1608) i Andrzeja (1583 – 1630) – kasztelana oświęcimskiego, ożenionego z Anną Trach; oraz trzy córki: Helenę, Katarzynę i Mariannę.
Poparł wraz z braćmi elekcję Henryka Walezego, który z wdzięczności uczynił go marszałkiem nadwornym koronnym. W 1575 roku w czasie wolnej elekcji głosował na cesarza Maksymiliana II Habsburga[2]. W 1576 popierał Stefana Batorego, lecz pominięty w nadawaniu urzędów, przeszedł do obozu prohabsburskiego. Był przeciwnikiem Jana Zamoyskiego. W 1587 roku podpisał elekcję Maksymiliana III Habsburga[3]. Stanął na czele wyprawy zbrojnej pretendenta do tronu polskiego, arcyksięcia Maksymiliana, w 1588 roku. W czasie bitwy pod Byczyną dostał się wraz ze swoim protektorem do polskiej niewoli.
Przypisy
- ↑ Posłowie ziemscy koronni 1493–1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 184, 218.
- ↑ Ewa Dubas-Urwanowicz, Koronne zjazdy szlacheckie w dwóch pierwszych bezkrólewiach po śmierci Zygmunta Augusta, Białystok 1998, s. 294.
- ↑ Akt elekcji arcyksięcia Maksymiliana Habsburga na króla polskiego z 22 VIII 1587 roku, AGAD. [dostęp 2016-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-01)].
- p
- d
- e
|
- PWN: 4000811