Śluza Nakło Wschód
Państwo |
|
---|---|
Województwo | |
Miejscowość | |
Droga wodna | |
Lokalizacja | na 38,9 km |
Dane techniczne | |
Długość | 57,4 m |
Szerokość | 9,6 m |
Różnica poziomów | 1,91 m |
Wrota | stalowe dwuskrzydłowe |
Rodzaj napędu | ręczny |
Położenie na mapie Nakła nad Notecią ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu nakielskiego ![]() | |
Położenie na mapie gminy Nakło nad Notecią ![]() | |
![]() |
Śluza Nakło Wschód – śluza na Kanale Bydgoskim.
Stanowi jedną z budowli hydrotechnicznych Kanału Bydgoskiego, zarządzaną przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu, Zarząd Zlewni Noteci w Bydgoszczy. Jest to śluza nr 8 drogi wodnej Wisła-Odra, która jest elementem międzynarodowej drogi wodnej E-70.
Lokalizacja
Śluza znajduje się w mieście Nakło nad Notecią.
Historia
Śluzę wybudowano w latach 1800–1801 w ramach naprawy i rozbudowy Kanału Bydgoskiego. Początkowo miała drewniane ściany i murowane głowy oraz wymiary: 68 x 8,8 m. Długość komory wynosiła 48,9 m, a światło głowy 6,6 m. Budowniczym był Ernst Conrad Peterson, inspektor Kanału Bydgoskiego. W 1807 r. śluzę remontowano, a w 1812 r. jej wrota, jak również pogłębiono Noteć na odcinku od śluzy do Nakła. W latach 1887–1889 obiekt przebudowano do formy kamienno-murowanej[1]. Obecna forma budowli pochodzi z lat 1910–1914, kiedy dokonano przebudowy Kanału Bydgoskiego.
W 2005 r. śluzę Nakło Wschód wraz z obiektami towarzyszącymi wpisano do rejestru zabytków województwa kujawsko-pomorskiego[1].
Charakterystyka
Jest to pojedyncza śluza komorowa III klasy o napędzie ręcznym. Konstrukcja obiektu jest betonowa z okładziną ceglaną. Dno i progi są betonowe. Posiada zamknięcia górne w postaci wrót stalowych klapowych oraz dolne wrota wsporne, stalowe dwuskrzydłowe. Napęd śluzy jest elektryczny i awaryjny ręczny. Napełnianie wodą odbywa się poprzez galerie usytuowane w głowach śluzy. Praktyczny czas śluzowania wynosi 25 minut.
Na zamknięciach śluzy znajdują się dwa przejścia technologiczne o szerokości 1,0 m i długości 9,6 m. Kładka na głowie górnej w czasie śluzowana chowa się pod wodę, natomiast kładka na głowie dolnej razem ze skrzydłami wrót rozchyla się na boki[1].
Poziomy
Śluza umożliwia podniesienie jednostek o 1,91 m, z 56,52 na 54,61 m n.p.m.
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
- Bartowski Krzysztof: W 231. rocznicę Kanału Bydgoskiego (1774-2005). [w:] Materiały do dziejów kultury i sztuki Bydgoszczy i regionu. Zeszyt 10. Bydgoszcz 2005.
- Winid Walenty: Kanał Bydgoski: Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Popierania Nauki, 1928.
- Woźniak-Hlebionek Agnieszka. Kanał Bydgoski, Brda i Noteć w pruskich planach inwestycyjnych w latach 1773-1915. [w:] Kronika Bydgoska XXIII (2001). Bydgoszcz 2002.
- O Kanale Bydgoskim na portalu Kanały.info. kanaly.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-05)].
Linki zewnętrzne
- RZGW w Poznaniu
- Kanały.info. kanaly.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-18)].